Thomas werd in het begin met rust gelaten, maar in de tweede week begon het weer, in de pauze. In zijn nieuwe tas was een beker koffie leeg gegooid. Hij wou gelijk naar de leraar gaan, maar net toen hij bijna bij de leraar was, riep Robert hem: "Hé Thomas! Kom is!", hij wou eigenlijk niet eens omkijken, maar deed het toch, Robert keek hem heel boos aan. Hij werd bang en liep dus maar naar hem toe. Hij zei met een fluisterende stem: "Jij houd je mond, anders krijg je grote problemen!" Thomas duwde hem aan de kant en rende keihard van het plein. Maar de leraar zag het. Hij riep keihard dat hij moest terugkomen, maar Thomas rende keihard door. Achter zich kwam Robert ook opeens in beweging. Hij sprintte achter hem aan. Thomas voelde adrealine in zich opborrelen. Hij sprintte zo hard als hij kon, tot hij na heel lang rennen uitgeput op de grond viel. Hij viel gelijk in slaap. Na ongeveer 5 minuten slapen werd hij geschrokken wakker. Hij deed zijn ogen open en zag Robert over hem heen hangen. Hij had iets in zijn hand... HET MES!!!! Thomas werd heel bang en tegelijkertijd vroeg hij zich af hoe Robert het mes te pakken had kunnen krijgen. Het mes was immers ingepikt door de leraar. Maar het enige wat Robert zei was: "Heb je nog laatste woorden? Hahahaha!!!". Thomas werd bang, maar het mes kwam al naar hem toe... Hij riep keihard: "Nee, nee!!!!", waarop Robert zei: "Zo, dat zijn mooie laatste woorden!!!! En terwijl hij dat zei sneed hij met het mes over Thomas' gezicht. Thomas kreunde van de pijn, maar dat maakte Robert helemaal niks uit. Toen sneed hij Thomas' handen eraf. Thomas gilde nu van de pijn. Robert pakte een touw bond die om Thomas' armen en benen en gooide hem in de struiken. Daarna rende hij al lachend weg...
Naar: Ellen Tijsinger, Morgenster
